Biegł dalej, chociaż dawno już wiedział, że udało mu się umknąć. Nie niosło go ciało, ale oczy. Nie czuł mięśni, tylko kij, który trzymał przed sobą. On był kijem, a jego ciało warkoczem mknącej komety. Michael Perrin przewrócił się i potoczył po ziemi napychając sobie usta trawą i kurzem. Kij obijał mu żebra. Wylądował w końcu w pozycji kucznej z powykręcanymi nogami i rękami. Głowa opadła mu na piersi, a ramiona uciekły spod niego. Cały świat wypełnił się w jednej chwili cierpieniem. Jego ciało chciało się obrócić w popiół, tak okropnie piekły go mięśnie. Widział wszystko na czerwono i niewyraźnie. I znowu się bał. Jego serce nie było już lwem, ale małym zwiniętym w ciasną spiralę wężem. - Boże - wysapał. - Boże, błagam.

(Reklama: turbosprężarki , Darmowe gry ,Tworzenie stron www )