Michael wszedł na stopnie rozcierając poczerwieniałe przeguby i wpatrując się w gęstniejący na górze mrok. Nie miał ochoty na pozostawanie w tym domu po zapad­nięciu ciemności, ale jeszcze mniej uśmiechała mu się podróż po nocy z jeźdźcami czy samotny powrót do miasta. Stanął przed Lamią czekającą nań na podeście. Zmieniła się jakoś. Widział to pomimo słabego oświetlenia. Skórę miała woskowożółtą, twarz bardziej skrzywioną, jak gdyby nosiła na niej uwierającą maskę. Płatki łuszczącej się skóry wokół jej oczu zaczynały już odpadać, a ręce poprzecinane siateczką drobnych, cienkich zmarszczek przypominały popękaną skórkę dobrze wypieczonego chleba. Zatrzymał się pięć kroków przed nią.

(Reklama: , tanie noclegi - kwatery ,torebki damskie )